الگوی ساختاری روابط بین ادراک از دینداری والدین و دینداری فرزندان با توجه به نقش میانجی‌گر سبک دلبستگی، ویژگی‌های شخصیتی و سبک فرزندپروری

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دکتری روانشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز

2 دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده

پژوهش حاضر، به تبیین نقش میانجی‌گر سبک دلبستگی ایمن، ویژگی‌های شخصیتی صداقت-فروتنی، همسازی و وظیفه­شناسی و سبک فرزندپروری اقتدارگرا در رابطه بین ادراک از دینداری والدین با دینداری فرزندان در دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز پرداخته است. برای این منظور، 600 دانشجو با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی چند مرحله‌ای از دانشکده‌های واقع در دانشگاه شهید چمران اهواز انتخاب شدند. ابزار پژوهش، شامل پرسش­نامه جهت‌گیری مذهبی با تکیه بر اسلام (آذربایجانی)، مقیاس سبک دلبستگی (کولینز و رید)، پرسش­نامه شخصیت هگزاکو (اشتن و لی) و پرسش­نامه ابعاد و سبک‌های فرزندپروری (رابینسون و همکاران) است. یافته‌ها نشان می­دهد که ادراک از دینداری والدین به صورت مستقیم و غیر مستقیم بر دینداری فرزندان اثر می‌گذارد. همچنین ویژگی‌های شخصیتی صداقت-فروتنی، همسازی و وظیفه شناسی به عنوان متغیر میانجی‌گر بر دینداری فرزندان تأثیر دارد. رابطه ادراک از دینداری والدین و دینداری فرزندان از طریق سبک دلبستگی ایمن و سبک فرزندپروری اقتدارگرا معنادار نشد. از آنجا که ویژگی‌های شخصیتی می‌تواند نقش واسطه‌ای را بین ادراک از دینداری والدین و دینداری فرزندان ایفا کند، لزوم توجه به این متغیرها در حوزه‌ دینداری ضرورت دارد.

کلیدواژه‌ها