مثبت‌اندیشی در رویکرد اخلاق عرفانی و رابطۀ آن با تعامل زوجین

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش پژوه سطح چهار فلسفه اسلامی مؤسسه آموزش عالی معصومیه

2 دانشیار و هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

چکیده

 مثبت‌اندیشی در علم روان‌شناسی، به معنای تغییر نگرش نسبت به رویدادهای زندگی، با تبیین و تفسیرهای مثبت است و به عقیدۀ روان­شناسان مثبت‌اندیش، با توجه مثبت به خود و دیگران و آموزش آن، می‌توان به مدیریت زندگی پرداخت. در مقاله حاضر، مثبت‌اندیشی در فضای اخلاق عرفانی بررسی شده و تأثیر آن در تعاملات خانوادگی تحلیل شده است. سازوکار مثبت‌گرایی حاصل از رویکرد اخلاق عرفانی، تنها بر ابعاد شناختی درونی و فردی پایه­گذاری نشده؛ بلکه بر ابعاد شناختی بیرونی، محیطی و الهی مبتنی است. مثبت­اندیشی در اخلاق عرفانی، با تأسی از جهان‌بینی الهی و توحیدی، در سه محور توجیه الهی رویدادها، توجه مثبت و خوش‌بینانه به نعمت‌های الهی و انتظار مثبت به امداد الهی شکل یافته است. همچنین در مقاله حاضر، مبانی اخلاق عرفانی و نقش آن در تعامل زوجین بررسی شده است و نگاه توحیدی به وجود همسر در سه محور پذیرش همسر، توجه به ویژگی­های مثبت همسر و مدارا، نمود پیدا کرده است.

کلیدواژه‌ها